sobota, 24.10.2020 - tydzień (N)ieparzysty
logoPolSl100 logoRE100 logoKESU

Katedra Elektroenergetyki
i Sterowania Układów

IESU - Historia

Geneza Instytutu Elektroenergetyki i Sterowania Układów

Z chwilą powstania Politechniki Śląskiej w 1945 r. utworzono na Wydziale Elektrycznym 12 Katedr, w tym dwie Katedry zajmujące się problematyką systemów elektroenergetycznych:

Katedra Energetyki powstała jako pierwsza w Polsce placówka naukowo-dydaktyczna, której działalność poświęcona była głównie zagadnieniom gospodarki energetycznej, a w szczególności gospodarki elektroenergetycznej. Ogromną zasługą prof. Jana Obrąpalskiego - obok wybitnych osiągnięć naukowych i zawodowych - było stworzenie podstaw rozwoju elektroenergetyki w Politechnice Śląskiej.

Pierwszym doktorem nauk technicznych wypromowanym w 1949 r. przez Wydział Elektryczny został dr inż. Andrzej Kamiński, późniejszy profesor Wydziału i Instytutu Elektroenergetyki i Sterowania Układów. Promotorem był prof. Władysław Kołek.

Zmiany programowe wprowadzone w roku akademickim 1949/50 doprowadziły do powstania nowych katedr o profilu elektroenergetycznym:

W roku 1954 dotychczasowa Katedra Urządzeń Elektrycznych Prądow Silnych została przemianowana na Katedrę Elektrowni (organizator i kierownik w latach 1954-69 - prof. Lucjan Nehrebecki) z jednoczesnym wydzieleniem z niej Zakładu Urządzeń Elektrycznych i włączeniem go do Katedry Energetyki. Zakład ten w roku 1956 został przemianowany na Katedrę Urządzeń Elektrycznych (organizator i kierownik w latach 1956-69 - prof. Edmund Piotrowski). W tym samym roku dotychczasowa Katedra Energetyki została przemianowana na Katedrę Elektryfikacji Zakładów Przemysłowych z trzema zakładami: Gospodarki Energetycznej, Napędu Elektrycznego i Automatyzacji Napędu Elektrycznego. Pierwszy Zakład w roku 1961 usamodzielnił się i został przemianowany na Katedrę Gospodarki Elektroenergetycznej (kierownik w latach 1961-69 - prof. Andrzej Kamiński). W roku 1962 dotychczasowa Katedra Sieci Elektrycznych została przemianowana na Katedrę Sieci i Układów Elektroenergetycznych (kierownik - prof. Franciszek Szymik) z jednoczesnym powołaniem w jej ramach Zakładu Eksploatacji i Automatyzacji Systemów Elektroenergetycznych (kierownik - prof. Antoni Bogucki). Ostatecznie w latach 1961 - 1969 badania w dziedzinie problematyki elektroenergetycznej prowadzono w pięciu już katedrach (z 11 katedr na Wydziale Elektrycznym):

W 1969 roku przekształcono strukturę organizacyjną Uczelni drogą integracji katedr o zbliżonym profilu. W efekcie pierwszego etapu tej reorganizacji liczba katedr na Wydziale Elektrycznym zmniejszyła się do czterech. Były to:

  • Katedra Elektroenergetyki, w skład której weszły dotychczasowe katedry: Elektrowni Cieplnych, Sieci i Układów Elektroenegetycznych oraz Gospodarki Eletroenergetycznej. Kierownikiem nowej jednostki został prof. Antoni Bogucki.
  • Katedra Elektrotechniki Przemysłowej powstała z połączenia Katedry Napędu Elektrycznego oraz Katedry Urządzeń Elektrycznych. Kierownikiem nowej Katedry został prof. Zygmunt Kuczewski.
  • Katedra Elektrotechniki Teoretycznej i Ogólnej, w skład której weszły dotychczasowe katedry: Elektrotechniki Teoretycznej oraz Elektrotechniki Ogólnej Wydziału Mechanicznego Energetycznego. Kierownikiem został prof. Zygmunt Nowomiejski.
  • Katedra Technologii i Metrologii Elektrycznej powstała z połączenia katedr Miernictwa Elektrycznego, Maszyn Elektrycznych oraz Wysokich Napięć. Kierownikiem został prof. Mieczysław Pluciński.

Jednocześnie w ramach nowej Katedry Elektroenergetyki powołano Instytut Energetyki o charakterze naukowo-badawczym, którego Dyrektorem został prof. Lucjan Nehrebecki, piastujący tę funkcję do czasu przejścia na emeryturę w 1971 roku.

W drugim etapie reorganizacji, zarządzeniem Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z września 1971 roku zniesiono katedry, a w ich miejsce powołano instytuty wydziałowe. Wówczas ukształtował się Instytut Elektroenergetyki i Sterowania Układów powstały z połączenia dotychczasowej Katedry Elektroenergetyki z zespołem urządzeń elektrycznych z Katedry Elektrotechniki Przemysłowej (była Katedra Urządzeń Elektrycznych) i zespołem wysokich napięć z Katedry Technologii i Metrologii Elektrycznej (była Katedra Wysokich Napięć). W ten sposób wszystkie katedry o profilu elektroenergetycznym znalazły się ponownie w jednej jednostce organizacyjnej. Pierwszym dyrektorem Instytutu został prof. Antoni Bogucki, piastujący tę funkcję do śmierci w 1991 r.

Godne podkreślenia jest zaangażowanie pracowników Instytutu i jednostek historycznie tworzących Instytut w sprawy kraju i Uczelni. Profesor Lucjan Nehrebecki, jeden z organizatorów energetyki na Śląsku w okresie powojennym, uznawany był za wybitny autorytet w krajowej energetyce. W latach pięćdziesiątych profesor Zbigniew Jasicki był rektorem Politechniki Śląskiej. Profesor Antoni Bugucki, organizator i wieloletni dyrektor Instytutu, był w latach siedemdziesiątych prorektorem Politechniki Śląskiej i posłem na Sejm. W latach 1990-96 funkcję rektora Politechniki Śląskiej pełnił profesor Wilibald Winkler, późniejszy wiceminister Edukacji Narodowej i Wojewoda Śląski.