sobota, 18.09.2021 - tydzień (N)ieparzysty
logoPolSl100 logoRE100 logoKESU

Katedra Elektroenergetyki
i Sterowania Układów

Józef Trynkiewicz

dr inż. Józef Trynkiewicz

1968 - 1972 wykładowca
1972 - 1995 adiunkt (†)

Józef Trynkiewicz urodził się 7 marca 1934 roku w Jaryczowie k. Lwowa. Studia wyższe odbył na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej i w 1956 roku uzyskał dyplom magistra inżyniera elektryka ze specjalnością zabezpieczenia elektroenergetyczne. W tym samym roku podjął pracę w ZPBE "ENERGPOMIAR" w Gliwicach. W wieloletnim okresie pracy w tym przedsiębiorstwie na stanowisku kierownika pracowni zabezpieczeń, a później głównego specjalisty, inż. Józef Trynkiewicz zajmował się badaniem i uruchamianiem urządzeń elektroenergetycznej automatyki zabezpieczeniowej.

W 1968 roku podejmuje pracę na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej jako wykładowca. Zajęcia dydaktyczne na uczelni łączy z działalnością inżynierską, w ramach niepełnego wymiaru godzin w Energopomiarze.

W 1971 roku uzyskuje na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, stopień doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy p.t. "Nowy układ zabezpieczenia ziemnozwarciowego bloku generator-transformator dużej mocy". W rozprawie tej Autor zawarł nowy pomysł realizacji zabezpieczenia ziemnozwarciowego stojana generatora pracującego w bloku z transformatorem. Znamienną cechą tego rozwiązania jest pojemnościowy dzielnik napięcia włączony w punkcie gwiazdowym generatora. Zaproponowane przez Józefa Trynkiewicza rozwiązanie, później przez Niego opatentowane, rozpowszechniło się w krajowej enegetyce. Jest ono obecnie stosowane w większości polskich elektrowni, dla generatorów, których uzwojenia stojana nie są chłodzone wodą. Zaletami tego rozwiązania są: duży zakres chronionych uzwojeń stojana (ok. 97%), niewrażliwość na przepięcia zwarciowe i rezonansowe, prostota układu oraz niski koszt.

Zabezpieczenie ziemnozwarciowe stojana generatora wg rozwiązania Józefa Trynkiewicza
Zabezpieczenie ziemnozwarciowe stojana generatora wg rozwiązania Józefa Trynkiewicza

Od 1971 roku, aż do śmierci, dr inż. Józef Trynkiewicz zatrudniony był na stanowisku adiunkta w Instytucie Elektroenergetyki i Sterowania Układów Politechniki Śląskiej. Dzięki Jego dobremu doświadczeniu inżynierskiemu oraz głębokiej wiedzy naukowej, ten okres zaowocował: opracowaniem dwóch projektów laboratoriów ("Model węzła energetycznego" oraz "Podstawowe laboratorium automatyki przekaźnikowej"), 18-toma patentami, wieloma pracami naukowo-badawczymi oraz kilkoma publikacjami. Zbudowane według Jego pomysłu i pod Jego kierunkiem laboratorium automatyki stało się poligonem doświadczalnym dla nowych rozwiązań konstrukcyjnych (m.in. przekaźnik reagujący na utratę wzbudzenia turbogeneratora dużej mocy, przekaźnik nadprądowy fazowozależny dla linii).

W działalności dydaktycznej wyróżnił się dr inż. Józef Trynkiewicz rzetelnym prowadzeniem bardzo licznych studenckich prac dyplomowych, najczęściej o charakterze konstrukcyjno-technologicznym. Tematyka tych prac wynikała na ogół z aktualnych problemów w dziedzinie elektroenergetycznej automatyki zabezpieczeniowej.

Na uwagę zasługuje też Jego postawa społeczna. Nie angażujący się wcześniej w sprawy polityczne, podejmuje w 1980 roku działalność w powstającej "Solidarności". W tej działalności nie ustaje nawet w okresie stanu wojennego, narażając się na utratę Swojego stanowiska na uczelni.

Józef Trynkiewicz był czowiekiem głęboko myślącym, skupionym i bardzo skromnym, utalentowanym i dociekliwym naukowcem, wychowawcą wielu pokoleń inżynierów elektroenergetyków. Poza techniką z wielkim zamiłowaniem interesował się muzyką, zwłaszcza muzyką Bacha. Był samotnikiem uczuciowo związanym z Beskidem Niskim, krainą Swojego dzieciństwa i młodości. Ze spokojnego uroku tamtejszego krajobrazu czerpał inspirację do przemyśleń i refleksji.

Nie osiągnął w życiu zaszczytów ani stanowisk uzasadnionych Jego głęboką wiedzą techniczną, dociekliwością i pracowitością. Jego konsekwencja w prezentowaniu swoich poglądów, połączona z wielką osobistą skromnością, zjednywała Mu szacunek otoczenia.

Poza wyżej wymienionymi w pierwszej dekadzie funkcjonowania Instytutu Elektroenergetyki i Sterowania Układów (lata 1971 - 1981) pracowali z nami:

Krzysztof Borkiewicz, Stanisław Cąpała, Krzysztof Ciepliński, Jolanta Dąbrowska, Stanisław Durys, Jerzy Grach, Maria Janiczek, Anna Kajura, Marek Karnowski, Bogusław Kochańczyk, Stanisława Kopciuch, Krystian Koszny, Jadwiga Kośmińska, Ryszard Książkiewicz, Jerzy Macełko, Jadwiga Michalska, Maria Maciulewicz, Bernard Maniera, Maciej Mirosławski, Henryk Mrowiec, Bibliana Muschioł, Krystyna Olejniczak, Wiktor Romejko, Grażyna Sikorska, Michał Skrzypczyk, Tomasz Stankiewicz, Jolanta Suwała, Irena Szymbor, Agnieszka Święcka, Zbigniew Talarek, Tadeusz Teluk, Ryszard Tucin, Andrzej Tychowicz, Kazimierz Waloszek, Adam Wierzbicki, Andrzej Więcek, Grzegorz Włodarczyk, Stefan Zander, Leszek Zgóra, Franciszek Zimny, Aleksander Żmuda.