sobota, 18.09.2021 - tydzień (N)ieparzysty
logoPolSl100 logoRE100 logoKESU

Katedra Elektroenergetyki
i Sterowania Układów

Roman Janiczek

prof. dr hab. inż. Roman Janiczek

Lata urzędowania: 1991-1994

(1939-2004) - Wybitny specjalista w dziedzinie budowy i eksploatacji elektrowni parowych, a także zagadnień planistycznych gospodarki elektroenergetycznej. Pełnił obowiązki Dziekana Wydziału Elektrycznego (28.01-31.08.1985), Prodziekana ds. Nauczania i Wychowania. W latach 1991-1994 pełnił funkcję Dyrektora Instytutu Elektroenergetyki i Sterowania Układów oraz kierownika Zakładu Elektrowni w Instytucie. Pracownik Polskich Sieci Elektroenergetycznych w latach 1994 do 2003, gdzie był organizatorem a następnie kierował Dyrekcją Programowania Rozwoju, później Departamentu Zarządzania Usługami Sieciowymi. Autor ok. 100 publikacji, w tym podręcznika akademickiego "Eksploatacja Elektrowni Parowych". Zmarł 21 września 2004 roku i został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Gliwicach.

Profesor Roman Janiczek urodził się 21 września 1939 w Brzeżanach jako trzecie dziecko Jana i Heleny Janiczków. Wydarzenia polskiego września 1939 roku spowodowały jednak, że Jego dzieciństwo upłynęło pod znakiem tragicznych losów rodziców. Ojciec, major w Korpusie Ochrony Pogranicza na Wschodzie, czynnie uczestniczył w pierwszych dniach wojny w walce z Niemcami. W okolicach Nowego Sącza dostał się do niewoli i przebywał w oflagu w Niemczech. Po uwolnieniu przez aliantów, w obawie przed aresztowaniem w PRL, wyemigrował do Brazylii. Matka, z zawodu nauczycielka, za działalność w AK została aresztowana i osadzona w Oświęcimiu, a po dwóch latach zamordowana przez Niemców. Profesor nie zaznał więc opieki rodziców, a Jego droga życia obarczona była bagażem trudnych doświadczeń.

Wyższe wykształcenie zdobył na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Tam też, jako student specjalizacji „elektrownie”, spotkał profesora Lucjana Nehrebeckiego. Zaowocowało to współpracą trwającą przez 30 lat, aż do śmierci profesora Nehrebeckiego w 1990 roku. Będąc przekonany do praktycznych aspektów nauki, w 1962 roku – po obronie pracy dyplomowej przygotowanej pod kierunkiem profesora Nehrebeckiego – podjął pracę zawodową w Elektrowni Zabrze na stanowisku inżyniera ruchu. Pracę tę zakończył w 1965 roku i ze zdobytym doświadczeniem rozpoczął pracę na Politechnice Śląskiej. Nadal pogłębiał jednak swoje doświadczenie praktyczne, pracując również w Zakładach Pomiarowo-Badawczych Energetyki „Energopomiar” w Gliwicach oraz jako specjalista w Elektrowni Rybnik.

W 1968 roku Profesor obronił rozprawę doktorską pt. „Ekonomiczne aspekty pracy szczytowej konwencjonalnych elektrowni szczytowych”, przygotowaną pod kierunkiem profesora Nehrebeckiego. W 1979 roku, na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. „Zasady planowania i projektowania elektrowni parowych w ujęciu systemowym”, uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. Opublikował wiele prac naukowych z zakresu techniki i ekonomiki wytwarzania energii elektrycznej. Jego podręcznik akademicki pt. „Eksploatacja elektrowni parowych” stał się na wiele lat podstawą kształcenia studentów na specjalności „elektrownie” Politechniki Śląskiej oraz innych polskich politechnik. W uznaniu osiągnięć naukowych, dydaktycznych i organizacyjnych w 1985 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nauk technicznych.

W 1991 roku został dyrektorem Instytutu Elektroenergetyki i Sterowania Układów na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. W czasie swej pracy na Uczelni, silnie angażując się w jej życie, Profesor pełnił obowiązki dziekana Wydziału Elektrycznego (w okresie od 28.01.1985 do 31.08.1985), a także kolejno prodziekana ds. Nauki, prodziekana ds. Nauczania i Wychowania.

W 1994 roku Profesor podjął się nowego i trudnego zadania, ponieważ objął stanowisko dyrektora Biura Rozwoju w Polskich Sieciach Elektroenergetycznych S.A. w Warszawie. Dzięki swej wiedzy i doświadczeniu wywiązał się z postawionego Mu zadania, polegającego na praktycznym zastosowaniu takiego planowania rozwoju polskiego systemu elektro­energetycznego, które pozwoliłoby odejść od centralnej optymalizacji i wprowadzić zasady uwzględniające regionalny rozwój lokalnych rynków energii elektrycznej. Mimo trudnej rzeczywistości działania Profesora przyniosły zamierzone efekty, a On sam zyskał duży szacunek współpracowników.

Przez ostatnie półtora roku Profesor pracował w EPC S.A. w Warszawie, angażując się w prace merytoryczne nad nowelizacją ustawy Prawo energetyczne, doktryną zarządzania bezpieczeństwem energetycznym i nową polityką energetyczną. Tu również pozostawił część siebie, dając to co najlepsze – własne doświadczenie i wiedzę. W ostatnich latach coraz bardziej interesował się generacją rozproszoną, widząc w tej formie wytwarzania energii elektrycznej alternatywę, a zarazem zaplecze rozwoju dla wielkich systemów przesyłowych.

Od października 2004 roku Profesor miał wrócić do czynnej pracy na Politechnice Śląskiej, aby swoje praktyczne doświadczenie powiązane z ogromną wiedzą teoretyczną przekazać dalej w procesie dydaktycznym. Niestety, w dniu swoich 65. urodzin zmarł (21 września 2004 roku), nie doczekawszy uroczystego Gaudeamus.

W Jego osobie straciliśmy wspaniałego Specjalistę, Kolegę jednym słowem Dobrego Człowieka. Zapewne życzeniem Profesora byłoby, aby pogłębiać swoją wiedzę i dzielić się doświadczeniem, co też ku Jego pamięci uczyniono.

[ze wstępu do monografii: Janiczek R., Przygrodzki M.: Rozproszone źródła energii w systemie elektroenergetycznym.]