sobota, 18.09.2021 - tydzień (N)ieparzysty
logoPolSl100 logoRE100 logoKESU

Katedra Elektroenergetyki
i Sterowania Układów

Edmund Piotrowski

Edmund Piotrowski

(1913-1992) - profesor nadzwyczajny. Brał aktywny udział w odbudowie energetyki na terenie Górnego Śląska. Dziekan Wydziału Elektrycznego, kierownik Katedry Urządzeń Elektrycznych. Wybitny specjalista w dziedzinie rozdziału i przesyłu energii elektrycznej, autor i współautor pierwszych w kraju książek z tej dziedziny. Emerytowany w 1983 r. Zmarł 9 czerwca 1992 roku i został pochowany na cmentarzu w Leśnej koło Żywca.

Prof. mgr inż. Edmund Piotrowski urodził się 12 sierpnia 1913 roku w Wilnie. W roku 1937 ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej, uzyskując dyplom magistra inżyniera. Bezpośrednio po ukończeniu studiów podjął pracę w zakładach przemysłowych na terenie Górnego Śląska. Lata wojny spędził w Zywcu. W latach 1945-1948 był kierownikiem Wydziału Elektrycznego Elektrowni Zabrze, a w latach 1948-1949 pełnił funkcję dyrektora technicznego Zakładów Energetycznych Podokręgu Będzin. Od 1945 r. podejmuje pracę w Zakładach Energetycznych okręgu Południowego w Katowicach. W roku 1954 zostaje zatrudniony w Instytucie Energetyki i organizuje Zakład Systemów Energetycznych w Katowicach, będąc do 1959 roku jego kierownikiem. W latach 1959 - 1962 powołany zostaje na dyrektora Przedsiębiorstwa Montażu Aparatury Pomiarowej i Automatyki "Energoaparatura" w Katowicach.

Równolegle z pracą zawodową i naukowo-badawczą podejmuje w 1951 roku pracę naukowo-dydaktyczną na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej. Kolejno pełni funkcje starszego asystenta, adiunkta, zastępcy profesora. W 1956 roku zostaje powołany na stanowisko docenta, a w roku 1966 Rada Państwa nadaje Mu tytuł profesora nadzwyczajnego.

W 1954 roku zostaje kierownikiem Zakładu Urządzeń Elektrycznych, a w latach 1956 - 1969 kieruje Katedrą Urządzeń Elektrycznych. Równolegle pełni przez kilkanaście lat szereg odpowiedzialnych funkcji we władzach Uczelni: oprócz funkcji dziekana jest zastępcą prorektora ds. studiów dla pracujących oraz zastępcą kierownika Ośrodka Metodycznego Wyższych Studiów Technicznych dla Pracujących.

Zmarł 9 czerwca 1992 r. w Leśnej koło Żywca.

 


 

Antoni BOGUCKI

Profesor Edmund Piotrowski

W 1983 roku obchodził 70-lecie urodzin, 46-lecie pracy zawodowej i 32-lecie działalności naukowo-dydaktycznej prof. Edmund PIOTROWSKI zasłużony dla polskiej elektroenergetyki zawodowej i przemysłowej, współorganizator Wydziału Elektrycznego Politechniki Śląskiej, nauczyciel akademicki i wychowawca wielu pracowników nauki oraz kilkuset inżynierów dla przemysłu, energetyki zawodowej oraz biur projektowych.

Prof. Edmund Piotrowski urodził się 12 sierpnia 1913 roku w Wilnie. Po ukończeniu szkoły średniej w Wilnie wstępuje na Wydział Elektryczny Politechniki Warszawskiej, gdzie w 1937 roku uzyskał tytuł akademicki inżyniera elektryka. Bezpośrednio po uzyskaniu dyplomu podejmuje pracę w przemyśle Górnego Śląska, z którym zresztą od tej chwili związana jest cała działalność zawodowa prof. E. Piotrowskiego. Pracuje kolejno w biurze technicznym w Zakładach Hohenlohego w Katowicach (1937-38), a następnie jako kierownik ruchu maszynowego w Ks. Browarach S.A w Tychach. W okresie okupacji w latach 1942-44 zatrudniony jest w Biurze Technicznym dr Urwalka w Bielsku w charakterze konstruktora, a później w latach 1944-45 jest doradcą technicznym w fabryce papieru „Solali” w Żywcu. Po zakończeniu działań wojennych podejmuje wpierw pracę jako inżynier ruchu w Elektrowni Św. Jerzego w Janowie i w tym samym roku 1945, obejmuje funkcję kierownika Wydziału Elektrycznego w Elektrowni Zabrze. Od tej chwili datuje się Jego bezpośredni kilkunastoletni związek z energetyką zawodową okręgu południowego. Prof. E. Piotrowski należy do tej nielicznej wówczas grupy inżynierów, którzy nie bacząc na trudności okresu powojennego, brak wykwalifikowanych pracowników oraz bardzo ograniczone środki materialne przystąpili do uruchomienia, odbudowy i rozbudowy energetyki zawodowej. Szczególnie trudny był pierwszy okres, w którym trzeba było uruchomić zniszczone działaniami wojennymi urządzenia wytwórcze, przesyłowe i rozdzielcze, aby zapewnić dostawę energii elektrycznej odbudowywanym zakładom przemysłowym. Ich uruchomienie było przecież uzależnione od wcześniejszego ukończenia prac w elektrowniach i zakładach energetycznych. Należy podkreślić, że prof. E. Piotrowski był jednym z pierwszych energetyków, którzy po wojnie organizowali energetykę na terenach objętych zakresem działania ówczesnego przedsiębiorstwa Elektrownie Górnośląskie „Elgór” z siedzibą w Gliwicach. W 1948 roku przeniesiony z Elektrowni Zabrze do Zakładu Energetycznego w Będzinie, gdzie do roku 1949 pełnił stanowisko dyrektora technicznego. Talent organizacyjny, głęboka, wszechstronna i sprawdzona w praktyce wiedza inżynierska oraz duża umiejętność pozyskiwania zaufania wśród współpracowników zdobyły sobie powszechne wysokie uznanie, dlatego w roku 1949 powołany zostaje na stanowisko kierownika biura studiów w Zakładach Energetycznych Okręgu Południowego (ZEOPd) w Katowicach. Przez sześć lat zajmował się planowaniem rozwoju krajowego systemu elektroenergetycznego ujmującego rozmieszczenie nowych elektrowni, modernizację starych, budowę linii przesyłowych i układów rozdzielczych. Wiele uwagi poświęcał tworzeniu jednolitego systemu krajowego, który powstawał wówczas w wyniku łączenia lokalnych systemów elektroenergetycznych. Nic więc dziwnego, że przy tworzeniu w 1954 roku zaplecza naukowego energetyki zwrócono się do prof. E. Piotrowskiego o zorganizowanie Zakładu Systemów Elektroenergetycznych. Organizując ten zakład prof. E. Piotrowski potrafił w krótkim czasie stworzyć prężny zespół współpracowników oraz podstawową bazę materialną. Dysponując bogatym doświadczeniem i doskonałym rozeznaniem problematyki, która nurtowała energetykę, a ponadto posiadając zdolność przewidywania przedstawił plan badań naukowych, który w swym zakresie wyprzedzał w wielu dziedzinach badania podejmowane znacznie później nie tylko przez podobne placówki w krajach socjalistycznych, lecz również w krajach zachodnich. Były to wówczas bardzo śmiałe koncepcje, które nie tylko ujął w planie prac badawczych, ale które starał się konsekwentnie realizować. Prof. E. Piotrowski umiał stworzyć odpowiednią atmosferę pracy naukowej, był bardzo wymagający ale jednocześnie pozostawiał wiele inwencji i samodzielności swoim współpracownikom. Wielu pracowników tego okresu zawdzięcza Mu przyspieszenie w uzyskiwaniu stopni naukowych doktora: Franciszek Szymik, Antoni Bogucki, Irena Dobrzańska, Jerzy Saferna, Zbigniew Białkiewicz, Janusz Marchelewicz, którzy zajmują dzisiaj stanowiska docentów lub uzyskali tytuły profesorów nadzwyczajnych i zwyczajnych. Nie wywodzą się oni wprawdzie w prostej linii ze szkoły prof. E. Piotrowskiego, ale uzyskali te stopnie i tytuły dzięki tworzeniu przez Niego odpowiednich warunków. Po reorganizacji Instytutu Energetyki w 1959 roku z Zakładu Systemów Elektroenergetycznych powstają dwa nowe zakłady: sieci rozdzielczych z siedzibą w Katowicach, oraz bezpieczeństwa pracy w Gliwicach. Podstawowa kadra tych zakładów wywodzi się z Zakładu Systemów Elektroenergetycznych, a zatem są to również specjaliści, którzy umiejętności pracy badawczej zdobywali pod kierunkiem prof. E. Piotrowskiego. W latach 1959-62 pełni prof. E. Piotrowski funkcję dyrektora Przedsiębiorstwa Montażu Aparatury Pomiarowej i Automatyki „Energoaparatura” w Katowicach. Również i tutaj osobowość Profesora, duży talent organizacyjny oraz rzetelne doświadczenie poparte teoretyczną podbudową wywarły decydujący wpływ na ukształtowanie profilu tego przedsiębiorstwa.

Pracę naukowo-badawczą, równolegle z pracą w przemyśle podejmuje prof. E. Piotrowski w 1951 roku na Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej, kolejno pełniąc funkcje starszego asystenta, adiunkta i z-cy profesora. W roku 1956 uzyskuje tytuł naukowy docenta i w tym samym roku zostaje powołany na stanowisko docenta. W tym okresie Zakład Urządzeń Elektrycznych w Katedrze Energetyki zostaje przekształcony uchwałą Rady Wydziału Elektrycznego w odrębną Katedrę Urządzeń Elektrycznych, której kierownictwo powierzono prof. E. Piotrowskiemu. Odtąd przez okres kierowania Katedrą (1957-69) prof. E. Piotrowski całą swoją energię poświęcał nie tylko pracy zawodowej, ale i pracy dydaktyczno naukowej. Od podstaw zorganizował przy ścisłej współpracy z przemysłem – a zwłaszcza z Energomontażem – bazę laboratoryjną, która ciągle rozbudowywana i unowocześniana jest do dzisiaj wykorzystywana w Instytucie Elektroenergetyki i Sterowania Układów dla celów dydaktycznych i naukowych. Szczególną uwagę prof. E. Piotrowski skupiał zawsze na ścisłej współpracy z przemysłem i energetyką. Stale wykorzystywał doświadczonych praktyków do prowadzenia zajęć dydaktycznych - zwłaszcza projektowych i konstruktorskich w Katedrze. Regułą stały się też praktyki młodych pracowników naukowo-dydaktycznych w biurach projektowych. Był konsekwentny w wymaganiach sprowadzających się do nabycia przez nich wpierw solidnej podbudowy praktycznej jako warunku podjęcia i kontynuowania pracy doktorskiej. Był promotorem prac doktorskich 3 pracowników naukowo-dydaktycznych, z których jeden złożył już pracę habilitacyjną. Prof. E. Piotrowski wykształcił więc swego następcę w osobie dr inż. G. Bartodzieja.

Ścisłe kontakty prof. E. Piotrowskiego z Elektroprojektem są korzystne dla obydwu partnerów, a ich wyrazem są między innymi wspólnie organizowane konferencje i sympozja związane tematyką z nowymi rozwiązaniami projektowymi i konstrukcyjnymi. Prof. E. Piotrowski był też aktywnym członkiem Senackiego Komitetu Współpracy Politechniki Śląskiej z przemysłem (w latach 1960-1966). Był zawsze rzecznikiem ścisłych kontaktów wyższych uczelni technicznych ze sferą przemysłową, jako nieodzownych elementów procesu kształcenia pracowników naukowo-dydaktycznych oraz studentów. Obecnie problem ten jest podnoszony przez wiele organizacji i ośrodków, jako pilnie oczekujący radykalnego rozwiązania. Jeszcze raz w pełni uwidacznia się tutaj zdolność przewidywania prof. E. Piotrowskiego, który przez cały okres swej pracy w uczelni był orędownikiem wprowadzenia tej słusznej zasady. W latach 1956-58 prof. E. Piotrowski został wybrany Dziekanem Wydziału Elektrycznego. Był to bardzo trudny, tzw. popaździernikowy okres. Postawa i działania prof. E. Piotrowskiego zasługuje tutaj na szczególne wyróżnienie, skoro udało Mu się bardzo szybko i bezkonfliktowo pogodzić wewnętrzne sprzeczności i zintegrować całe środowisko akademickie Wydziału Elektrycznego. Uwidoczniły się tu szczególnie cechy charakteru prof. E. Piotrowskiego takie jak: życzliwość, szczerość, serdeczność, koleżeństwo i umiłowanie prawdy. Nimi się zresztą zawsze kierował i kieruje w wszystkich swych poczynaniach.

W roku 1966 Rada Państwa nadaje Mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego.

Swój talent organizacyjny i bogate doświadczenie poświęcał nie tylko pracy zawodowej oraz działalności na Wydziale, Katedrze i Instytucie Elektroenergetyki i Sterowania Układów (od 1971 roku). Był również współtwórcą Międzyuczelnianego Ośrodka Metodycznego Wyższych Studiów dla Pracujących. Pełniąc w latach 1963-65 funkcję z-cy prorektora ds. studiów dla pracujących miał możność dogłębnego zapoznania się z niedomaganiami organizacyjnymi i merytorycznymi tej formy studiów. Dlatego powołany w 1965 roku na z-cę dyrektora ośrodka mógł wnieść i wniósł wiele cennych inicjatyw w zakresie form i treści kształcenia. Przez okres 9 lat konsekwentnie i systematycznie doskonalił proces kształcenia, organizował na ten temat liczne konferencje i sympozja. Opracowany ramowy plan i program studiów, wydanie kilku przewodników metodycznych nie tylko usprawniało proces nauczania, ale przede wszystkim przyczyniło się do podniesienia poziomu nauczania. Jeszcze dzisiaj jest wiele kierunków jakie wówczas wytyczył i realizował, nic bowiem nie straciły na swej aktualności i wadze.

Poważne osiągnięcia ma również prof. E. Piotrowski w zakresie studiów doktoranckich na Wydziale Elektrycznym, których kierownikiem był w latach 1972-81.

Analizując dorobek naukowy prof. E. Piotrowskiego dochodzi się do wniosku, że skupiał on swe główne zainteresowania na trzech kierunkach:

  • systemach elektroenergetycznych,
  • elektroenergetyce przemysłowej,
  • konstrukcji aparatów elektrycznych i elementów składowych urządzeń elektrycznych.

W twórczości naukowej prof. E. Piotrowskiego wymieniono kierunki prac naukowych wzajemnie się zazębiały. Z biegiem czasu jedne ograniczał, a inne podejmował i rozwijał. Decydująca część prac prof. E. Piotrowskiego to prace zespołowe. Dowodzi to, że inicjując tematykę i metodykę badań, wciąga do nich również swych współpracowników, sprawując nadzór nad ich pracami eksperymentalnymi, odsłania im tajniki wysokozorganizowanego warsztatu pracy naukowej, wdraża ich w trudy umiejętność łączenia teorii z praktyką. Ma to dwie poważne konsekwencje. Pierwsza z nich to zakończenie 4 przewodów doktorskich, w których prof. E. Piotrowski był promotorem. Ponadto jeden z współpracowników zakończył pracę habilitacyjną. W ten sposób powstał więc wokół prof. E. Piotrowskiego silny zespół naukowo-badawczy. Drugą konsekwencją omawianego stanu rzeczy jest możliwość zebrania w ramach badań przez współpracowników licznych faktów, zachodzących w rzeczywistych układach elektrycznych, ich eksperymentalne – modelowe – odtworzenie i sprawdzenie, co ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowej ich interpretacji. Tą drogą prowadził prof. E. Piotrowski swój zespół współpracowników i to stanowi o wartości tego zespołu.

Do najważniejszych osiągnięć naukowych prof. E. Piotrowskiego należy zaliczyć badania z zakresu:

  • identyfikacji parametrów systemu elektroenergetycznego jako obiektu sterowanego,
  • gospodarności pracy buforowych odbiorników elektrycznych,
  • nowych układów zakładowych sieci rozdzielczych,
  • podstaw doboru i eksploatacji aparatów elektrycznych,
  • badań złączy stykowych.

We wszystkich swych pracach prof. E. Piotrowski zawsze uwzględnia aspekty ekonomiczne i niezawodnościowe.

Dorobek naukowy prof. E. Piotrowskiego obejmuje 3 książki oraz kilkadziesiąt opublikowanych i nieopublikowanych prac naukowych. Ponadto jest autorem 1 skryptu oraz 2 publikacji dotyczących problemów dydaktycznych. Bogata jest również działalność opiniodawcza prof. E. Piotrowskiego. Był recenzentem 7 dysertacji doktorskich, opiniodawcą 6 wniosków o powołanie na stanowisko docenta i 8 wniosków o nadanie tytułu profesora. Wielokrotnie opiniował konspekty książek, był recenzentem wielu książek, skryptów, oraz artykułów naukowych. Wydał kilkadziesiąt ekspertyz oraz wielokrotnie występował jako koreferent różnych opracowań naukowych i projektów. W okresie 32-letniej pracy w Politechnice Śląskiej był prowadzącym kilkudziesięciu prac dyplomowych.

Prof. E. Piotrowski współpracuje z wieloma zakładami przemysłowymi i placówkami naukowymi. Był członkiem Polskiego Komitetu Wielkich Sieci (CIGRE) (1957-59), członkiem Rady Techniczno–Ekonomicznej Ministerstwa Górnictwa i Energetyki (1957-59), oraz członkiem Rady Naukowo–Technicznej przy Ministrze Górnictwa i Energetyki (1966-68), członkiem Rady Naukowej Ośrodka Metodycznego WSTdP (1965-1974), sekretarzem tej Rady w latach1974-77, oraz aktywnym działaczem SEP. Jest członkiem Rady Naukowej Instytutu Elektroenergetyki i Sterowania Układów.

Za całokształt uznanych osiągnięć w działalności zawodowej, naukowo-badawczej, naukowo-dydaktycznej i organizacyjnej prof. E. Piotrowski został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem X-lecia PRL, Odznaką Zasłużony dla Energetyki PRL, a ponadto wyróżniony 4 nagrodami I i II stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz 7 nagrodami Rektora Politechniki Śląskiej.